Gastblog Loes
Sinds een maand ben ik weer aan het werk. Ik ben psycholoog van beroep en dan is het toch een dingetje om zaken uit handen te geven. Iets met controle willen behouden ofzo. Zo gaat dat ook een beetje met de zorg uit handen geven voor onze 5 maanden oude dochter Ellie. Maar wij hebben toch écht de liefste oppassers die we ons maar kunnen indenken die voor haar zorgen op de dagen dat wij werken. Toch blijft het nog steeds wennen om niet 24/7 samen te zijn met haar. Ellie, ons lief vrolijk meisje dat al kan schaterlachen en hele verhalen tegen ons brabbelt. Ik mis haar als ik aan het werk ben, maar wat verlang ik ook naar tijd voor mezelf.
Begin maart 2020 bleek mijn lang gekoesterde droom werkelijkheid te worden en werden wij in oktober van ditzelfde jaar ouders van een prachtige dochter. Éindelijk kon het shoppen voor de baby beginnen en kon ik mij uitleven op het uitzoeken van een babykamer, kleertjes, dekens, accessoires en noem maar op.
Via een vriendin werd ik getipt over een winkel in Echt, Vol Verwachting. Hier verkopen ze allerlei leuke spulletjes. Als (zwangere) vrouw is dit natuurlijk een snoepwinkel! Helaas kwam vrij snel na de positieve zwangerschapstest Corona ons land binnen en belandden wij in een strenge lockdown. Deze periode bracht veel kalmte met zich mee: We werkten vanuit thuis, konden nergens heen en zagen ook weinig mensen. Iets wat de vreugde natuurlijk een beetje bedrukte, maar aan de andere kant was ik ook erg ziek en misselijk tijdens mijn eerste zwangerschap en gaf deze lockdown mij de rust die ik nodig had. Desondanks kwam er dus ook een rem op het fysiek shoppen.
Toen de winkels later weer open mochten, met een beperking op het bezoekersaantal, reden mijn vriend en ik in mei van dit jaar naar Echt en konden wij hier de eerste echte spulletjes aanschaffen. Wij zochten allerlei kleren uit, haar geboortepakje, dekentjes, monddoekjes en ga zo maar door. Naast de fysieke winkel is er ook een webshop, iets wat zeker in deze Corona periode ontzettend fijn was. Dus alle spulletjes die wij nog vergeten waren tijdens ons bezoekje in Echt, shopte ik later online erbij.
Ellie krijgt sinds kort zelfgemaakte groentehapjes en vanavond stond wortel op het menu. Met smaak, handen, én soms voeten eet zij deze hapjes steeds sneller en makkelijker. Hoe snel het hapje er deze avond in ging, des te sneller kwam het er met een harde, ongegeneerde nies ook weer uit. Een ware wortelexplosie over de keukentafel. De wasmachine draaide al een wasje met de bepoepte kleding, nu kan alles met de wortelprut er ook nog bij. En laat ik nou die oranje prut telkens nét niet helemaal uit haar leuke kleertjes krijgen (iemand tips?!). Exploderende wasmanden zijn er trouwens ook in overvloed sinds haar komst (herkenbaar?!). Net zoals mijn hoofd; mijn hoofd ontploft meerdere keren per week (of zelfs per dag). Ik moet aan zoveel denken, ik moet zoveel doen, en voor mijn gevoel heb ik telkens te weinig tijd. Werken, sporten, poetsen, met vrienden afspreken, bij familie op bezoek.
Ohja, en dan mijn man natuurlijk niet vergeten, die vindt het ook wel eens fijn even wat aandacht te krijgen (en ik stiekem ook). En ik heb handen te kort (letterlijk en figuurlijk), nog iets wat bij het moederschap blijkt te horen. Het moederschap is mooi, het is prachtig, en je krijgt er zoveel voor terug (écht!), maar het is ook enorm pittig. Maar wanneer zij (en hij ook hoor) naar me lacht, explodeert mijn hart van geluk, en dat zijn alle andere explosies dubbel en dik waard.
Over Loes
Loes is 31 jaar, getrouwd met Joep en komt uit Walem, Zuid Limburg. Sinds 5 maanden is ze moeder van, hoe ze het zelf zegt, (meestal) vrolijke dochter Ellie.
Loes komt oorspronkelijk uit Echt en koopt regelmatig spulletjes voor Ellie bij ons in de winkel. Loes heeft ‘explosies’ in haar leven. Hierover gaat haar 1e blog
